در چين معلومات جامعي در باب ((تاريخ، پنج اثر كلاسيك، قانونگذاري، رياضيات، فلسفه، استخراج تقويم، و علوم ديگر)) به دست آورد. پس از بازگشتش در 735 اعتبار و نفوذ فراواني كسب كرد. گويند بازي گو1، بيوا2 (نوعي عود چهار زهي)، و برودريدوزي3 را او در ژاپن متداول ساخت. او معلم سرخانهٴ امپراتريس شوتوكو (نك فصل بعدي) بود.
در يادداشتم راجع به نيهونگي (در فقرهٴ ز) اظهار كردم كه قسمت اعظم اين سالنامهها به وسيلهٴ مانيو - گانا (يا هجانويسي مانيو) نوشته شده بود، يعني به زبان ژاپني و با استفادهٴ آوايي از حروف چيني. حروف چيني بهطور كامل نوشته شده بود. حال بايد اين فكر براي بسياري از مردم هوشمند دست داده باشد كه، چون بسياري از حروف مرتباً تكرار ميشود، آسانتر است كه آنها را مختصر كنند؛ در نتيجه، مدتها پيش از آن كه فكر يكسان كردن اين اختصارات پيدا شود، تجارب عمومي بايستي به چنين اختصاراتي منجر شده باشد.
ابداع قديمترين هجانويسي ژاپني (كانا)، يعني كاتا - كانا عليالرسم به ماكيبي منسوب است.
اين كانا منحصر به 47 علامت بود كه از انديشهنگارههاي مختصرشدهٴ چيني اقتباس شده بود و ضبط سريع زبان ژاپني را هجا به هجا امكانپذير ميساخت. گويند هجانويسي دومي به نام هيراكانا به وسيلهٴ كوبودائيشي (نك نيمهٴ اول سدهٴ نهم) ابداع شد. مسلم است كه هردو كانا پيش از پايان سدهٴ هفتم معروف و متداول بود، ولي انتساب آنها را به ماكيبي و كوبو نميتوان ثابت كرد. اين هجاها (يا گونههايي از آنها) همراه با الفباي چيني، تا امروز براي نوشتن زبان ژاپني به كار ميرود.